Καθώς ο πόλεμος μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας πλησιάζει προς μια τη λήξη, διαφαίνεται ένα αποτέλεσμα που θα αφήσει την Ουκρανία με σημαντικές εδαφικές απώλειες. Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις, η χώρα φαίνεται πως θα χάσει σχεδόν το 20% της επικράτειάς της, μια εξέλιξη που δεν μπορεί να θεωρηθεί τίποτα λιγότερο από τη νομιμοποίηση μιας στρατιωτικής εισβολής. Η επικύρωση ενός τέτοιου αποτελέσματος θέτει ένα επικίνδυνο προηγούμενο στη διεθνή σκηνή.
Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι οι εισβολές και οι παράνομες προσαρτήσεις εδαφών δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτές. Για εμάς στην Ελλάδα, η κατάσταση αυτή ξυπνά μνήμες από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Παρά τις δεκαετίες που έχουν περάσει, η διεθνής κοινότητα δεν έχει καταφέρει να επιλύσει αυτό το ζήτημα και η τουρκική κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού συνεχίζεται. Αν η διεθνής κοινότητα αποδεχτεί τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ως τετελεσμένο γεγονός, τότε ενδέχεται να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για άλλες ανάλογες επεκτατικές ενέργειες. Η Ουκρανία φαίνεται πως θα γίνει μια “δεύτερη Κύπρος”, με ένα κατεχόμενο κομμάτι που θα βρίσκεται διαρκώς σε γεωπολιτική αβεβαιότητα και σύγκρουση συμφερόντων.
Είναι προφανές πως η Ουκρανία, με τον “αστείο” Ζελένσκι, έπαιξε με τη φωτιά και κάηκε. Έπεσε στην παγίδα που του έστησαν οι Δυτικοί, με αποτέλεσμα να χαθούν χιλιάδες ζωές και η χώρα να βγει από αυτόν τον πόλεμο με λιγότερα εδάφη. Ο Ζελένσκι πρέπει να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή, καθώς η αλόγιστη πολιτική του οδήγησε στην αποδυνάμωση της Ουκρανίας αντί στην ενίσχυσή της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η στάση του Ντόναλντ Τραμπ είναι εξαιρετικά ανησυχητική. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών φαίνεται να προωθεί μια πολιτική που επιτρέπει στους ισχυρούς να επιβάλλουν τη θέλησή τους χωρίς συνέπειες. Η έλλειψη καταδίκης για την επιθετικότητα της Ρωσίας και η πιθανή στήριξη μιας συμφωνίας που θα αναγνωρίζει τα κατεχόμενα εδάφη δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αντί να ενισχυθεί το διεθνές δίκαιο, ενδέχεται να επιτραπεί σε ισχυρότερα κράτη να προσαρτούν περιοχές μικρότερων και πιο αδύναμων χωρών χωρίς ουσιαστικές κυρώσεις.
Η διεθνής κοινότητα οφείλει να αναλογιστεί τις συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης. Αν αποδεχτούμε ότι οι στρατιωτικές εισβολές μπορούν να οδηγήσουν σε μόνιμες εδαφικές αλλαγές χωρίς συνέπειες, τότε ανοίγουμε την πόρτα σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική ισχύς θα υπερισχύει κάθε έννοιας δικαίου. Για χώρες όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζουν διαρκείς απειλές και προκλήσεις, αυτό το προηγούμενο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.
Ο παραλογισμός της θέλησης του ισχυρού και η παρέμβαση ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά των χωρών πρέπει να καταδικάζονται. Η ειρήνη και η σταθερότητα δεν μπορούν να οικοδομηθούν πάνω στην αποδοχή της ισχύος του δυνατότερου. Αντίθετα, η διεθνής τάξη πρέπει να βασίζεται στον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και στην καταδίκη οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας. Ο κόσμος δεν μπορεί να επιτρέψει την οπισθοδρόμηση σε μια εποχή όπου οι ισχυροί επιβάλλουν τη θέλησή τους με τη βία, χωρίς συνέπειες και χωρίς αντίσταση.
