Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για την Ευρώπη η οποία πλέον έχει δύο επιλογές.
Η πρώτη είναι να βαθύνει κι άλλο το ρήγμα της και να οδεύσει προς την ουσιαστική διάσπαση. Τυπικά δεν νομίζω ότι μπορεί να συμβεί αλλά ουσιαστικά ο καθένας θα βαράει το δικό του σκοπό.
Η δεύτερη είναι να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να βαδίσει προς ουσιαστικότερη και “ποιοτικότερη” ένωση. Να διαπιστώσει τις δυνατότητες και -κυρίως- τις αδυναμίες της, να αναγνωρίσει τις διαφορές βορρά – νότου, να αντιληφθεί ότι το δυσκίνητο και εμμονικό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ) του 1997 δεν μπορεί να εφαρμοστεί οριζόντια.
Οι οικονομίες της βρίσκονται σε πτώση με αποκλειστική ευθύνη των ίδιων. Απώλεσαν την παραγωγική δύναμη, στηρίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό στις εισαγωγές, η ανταγωνιστικότητα κατέρρευσε . Η Ιταλία αντιμετωπίζει στασιμότητα εδώ και χρόνια λόγω χαμηλής παραγωγικότητας. Η Γερμανία στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στο φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο. Μην αναφέρουμε τις περιπέτειες Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ιρλανδίας και και και ….
Επιβάλλεται να βγουν μπροστά πρόσωπα που θα διαβάσουν τις συνθήκες θα τις εκμεταλλευτούν, θα χαράξουν πολιτικές και θα εξελιχθούν σε ηγέτες. Οπως έκαναν στο παρελθόν ο Ρισελιέ, ο Μπισμαρκ, ο Βοναπάρτης, ο Ουίλσον στις ΗΠΑ κ.α.
Ο ηγέτης δεν γεννιέται αλλά γίνεται. Εκμεταλλεύεται τις συνθήκες και βγαίνει μπροστά. Τις παίρνει από το χέρι και επειτα τις οδηγεί, όπως ο Λένιν λόγου χάρη. Πάσχει αυτή τη στιγμή η Ευρώπη από τέτοια πρόσωπα; Σίγουρα ναι.
Σε αυτό το σημείο της ιστορίας για να αποφευχθεί το ρήγμα απαιτούνται ευρω-κεντρικές πολιτικές, οχι γερμανοκεντρικές , όχι γαλλοκεντρικές. Πολιτικές που θα ενισχύσουν τους αδύναμους και θα στηρίξουν τους ισχυρούς, θα εξομαλύνουν τις διαφορές μεταξύ βορρά νότου και θα δημιουργήσουν την αίσθηση της ΕΝΩΣΗΣ.
Τη στιγμή που ΗΠΑ, Κίνα , Ρωσία συμμετέχουν στη διαμόρφωση του πλανήτη (Ενέργεια, Τεχνητή Νοημοσύνη, Εμπόριο, Γεωστρατηγική ) η Ευρώπη κοιτάζει αμήχανη αδυνατώντας όχι μόνο να συμμετέχει στις εξελίξεις αλλά ούτε καν να τις παρακολουθήσει.
Εκτιμώ πως η δημιουργία ευρωπαϊκού αμυντικού-στρατιωτικού βραχίονα αποτελεί βασική προϋπόθεση ούτως ώστε να μπει η Ευρώπη στο “κλαμπ των μεγάλων παικτών”. Μόνο έτσι θα τη λάβουν υπόψη.
Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε !
